Dag 6 – Alice


‘De dag van haaien, mooie laatste duiken en een verkeerde stap in het bootje.’
We werden omstreeks 06:30 uur wakker met een heiig zonnetje. De eerste blik richting Elphinstone gaf ons de informatie dat het opvallend rustig was qua aantal live-aboard schepen, we zagen er slechts 1. Aangezien bekend was dat Robin en Geert zich daar omstreeks 06:00 uur heen hadden begeven, konden we niet wachten om hen tijdens- of na het ontbijt te vragen hoe het was geweest. Tegen het einde van het ontbijt kwamen de twee aanlopen en vrijwel direct kregen we mooie verhalen over de Oceanische witpunthaaien die ze gezien hadden. Deze soort haai schijnt een gevaarlijke soort voor mensen te zijn, echter is dit nooit bevestigd. Hoe dan ook, de witpunthaaien waren er genoeg en de foto’s van Robin zijn prachtig geworden. Kennelijk vonden de haaien de flitser interessant waardoor ze Robin zeer dicht zijn genaderd, wat toch wel kleine spanning opleverde aldus de bron. De stroming bij Elphinstone was sterk geweest waardoor de duik ook uitdagend was geweest op dat gebied. De heren waren onder de indruk van de haaien en blij dat ze weer veilig terug waren.

Aangezien dit voor mij en vele anderen de laatste duikdag zou zijn besloten we in de ochtend in ieder geval twee duiken te maken. Met meerdere groepjes zijn we met de Zodiac richting het huisrif van Shagra Noord gevaren. De sterke stroming maakte dat we snel daalde om vervolgens een mooie duik te hebben. Ik ging samen met Angelique, Gert-Jan, Joël en Sander op pad, een groepje waar we vaker mee hebben gedoken deze vakantie. We zagen kleine (bruuns) poetsgarnalen welke we met flitser nog redelijk op de foto hebben gekregen. De garnalen waren druk bezig om in een rotsspleet een zwarte papegaaivis schoon te poetsen, een leuk gezicht. Daarnaast zagen we een schorpioenvis en bij terugkomst nabij de steiger een kleine barracuda.

De tweede duik, waarvan ik wist dat dit voor mij de laatste zou zijn deze vakantie, maakten we met de Zodiac in het huisrif Shagra Zuid. De zee was dit keer beduidend wilder wat wederom ervoor zorgde dat we snel wilde dalen. Dit lukte aardig, op Geert na. Hij heeft een aardig momentje van de zee mogen genieten met 180 graden naar beneden terwijl zijn vinnen het oppervlakte nog raakte. Helaas is hier geen foto van gemaakt, het was een grappig gezicht. Nadat iedereen goed en wel gedaald was spotte ik direct een grote Murene. Wat is dat toch een prachtig en indrukwekkend beest om te zien. We maakten een aantal foto’s en zwommen door. Na een tijdje zagen we een enorme groep fuseliers. Enorm is denk ik wel de juiste omschrijving, het waren er echt heel veel. De groep zwom rustig op een diepte van circa 5 tot 10 meter. Ik stopte met zwemmen en zweefde heel rustig naar de groep toe, camera natuurlijk in de aanslag. Terwijl ik tussen de groep in zweefde maakte ik een filmpje en een heleboel foto’s. Het gezicht van de fuseliers in het helderblauwe water, omgeven door koraal en talloze andere vissen was één van de mooiste dingen die ik heb gezien tijdens onze duiken. De groep fuseliers splitste zich in tweeën en zwom rustig langs mij op.

Ook mijn mededuikers hebben erg van de groep genoten en mooie foto’s gemaakt. Een stukje verder zwemmen bracht ons bij twee schildpadden die betrekkelijk dicht bij elkaar lagen. De één was ongetwijfeld een Karetschildpad. De andere schildpad had duidelijk een afwijkend schild met minder reliëf, maar wel met de herkenbare hoeken. De duik was al een succes, maar de laatste kers op de taart was een schorpioenvis. De schorpioenvis leek te willen kruipen over de zeebodem. Op circa 50 centimeter afstand lag een grote witgevlekte kogelvis op de bodem te loeren. Sander kon mij nog net op tijd wegtrekken omdat ik tijdens het maken van foto’s van de schorpioenvis, de kogelvis helemaal nog niet gezien had. Waren deze twee vissen vriendjes of vijanden? We zullen het nooit weten. Het was in ieder geval een leuke afsluiting van een prachtige laatste duik! Terug op het strand kregen we te horen dat Pieter zijn enkel gebroken had. Hij bleek verkeerd terecht te zijn gekomen terwijl hij de Zodiac instapte. Op dat moment lag hij in een ziekenhuis in Port Ghalib en was de aard van de breuk nog onduidelijk. Ontzettend sneu en jammer dat zijn duikavontuur zo moest eindigen. Gelukkig was het ziekenhuis niet ver weg en werd Pieter die avond (en de dagen erna), bezocht door leden van de groep.